Cappadocie

Cappadocië & Ondergrondse Steden

Cappadocië is de naam van de oude provincie in Centraal Anatolië. Deze fascinerende regio is ontstaan door geweldadige uitbarstingen van de vulkanen Ercigis (3916) en Hasan (3268), drie miljoen jaar geleden.

De meest bezochte plaatsen in de streek zijn het openlucht museum van Goreme met zijn uitgehakte kerken, de Ihlara vallei, de ondergrondse steden van Kaymakli en Derinkuyu, de schoorstenen, Avanos met zijn handwerk, Zelve en Urgup.

Het Taurus-gebergte, dat geologisch gezien deel uit maakt van de Alpen, heeft gedurende zijn ontstaan 60 miljoen jaar geleden, gezord voor de vorming van het Anatolische plateau. De vulkanen Ercigis en Hasan hebben het zachte gesteente geproduceerd, waaruit later het landschap van Cappadocië werd gevormd.

Vulkanen

Er zijn geen historische gegevens van de aktiviteiten van de vulkanen (en ze zullen zeker Uw vakantie niet bederven), maar er zijn drie gedenktekens.

Waarschijnlijk zijn deze gemaakt door mensen die uit overlevering hebben gehoord van uitbarstingen. Eén van de muurschilderingen van Catal Hoyuk (dat overigens één van de oudste muurschilderingen is, uit de archeologie) laat een uitbarsting zien. Als ook een oude gegraveerde munt uit Caesarea (Kayseri). De overblijfselen van een Perzische tempel gewijdt aan het vuur van de vulkaan Ercigis, laten zien dat deze vulkaan ooit als heilig werd beschouwd.

Het heeft miljoenen jaren geduurd voordat de as van de vulkanen zich heeft gevormd tot een steenlaag. Deze as-laag is op sommige plaatsen weer bedekt door een laag basalt. Uiteindelijk breekt de basaltlaag en onder invloed van weer en wind, liep het regenwater door de scheuren om zo langzaam de onderliggende laag uit te slijten. De natuurlijke effecten van warm, koud, regen en wind, zorgen ervoor dat de kegelvormige rotsen ontstaan met een deksteen van basalt. Deze worden door de Turken de "sprookjes schoorstenen" genoemd.

Daar waar het basalt geen bescherming biedt, ontstaan valleien. Die weer veranderen in kloven. De kloven van Ihlara en Soganli zijn bijzonder fraaie voorbeelden. De Ihlara kloof is op sommige plaatsen 350m (650 ft.) diep.

De valleien zijn beschut en vruchtbaar met een gematigd klimaat. De steenlaag is gemakkelijk te bewerken en zorgt al duizenden jaren voor woonruimte en opslagkamers. Zowel boven als onder de grond. Ondanks de stijgende aantallen bezoekers, is Cappadocië nog steeds een thuis voor vele kleine boeren. Deze zijn nog dagelijks te zien op hun velden en rijdend op hun ezels op weg naar hun grotwoningen.

Yeralti Kentleri (Underground Cities)

Niemand weet precies wanneer de ondergrondse steden van Cappadocië zijn ontstaan.

Misschien in de tijd van de Hittieten of op zijn laatst in de 6e eeuw A.D. Er zijn zeker steden uit 500 B.C. Ze worden genoemd door de Atheense historicus Xenophon in de 4e en 5e eeuw B.C. Er zijn tot op heden 36 ondergrondse steden ontdekt waarvan enkele zeer recent. Ook verondersteld men dat de meeste ondergrondse steden onderling met elkaar zijn verbonden. Maar het is moeilijk om deze verbindingen bloot te leggen.

De grond bestaat uit vulkanisch gesteente. Cappadociërs hebben grote steden gecreëerd die van boven de grond niet zichtbaar zijn. Ze maakten luchtkanalen tot 85 m. diep in de rotsen en ze maakten horizontale tunnels in alle richtingen en op verschillende nivo's. Ze hakten een systeem van trappen en tunnels om alle lagen te verbinden met het oppervlak. Ook maakten ze kamers, badkamers, keukens, opslagruimtes, wijnkelders, kerken, grafplaatsen enz. In tijden van gevaar rolden ze grote ronde stenen voor strategische doorgangen. Ingangen aan het oppervlak werden gecamoufleerd. Tegenwoordig worden in moderne huizen nog steeds tunnels aangelegd naar ondergrondse plaatsen en deze worden dan weer gebruikt als kelders.

De ondergrondse stad Derinkuyu.

De ondergrondse stad Derinkuyu, dat "put" betekend, is net als Kaymakli een van de grootste steden. Het werd geopend in 1965. De stad is 70-85m diep en heeft 53 luchtschachten. Het originele ventilatie-systeem werkt nog steeds opvallend goed. Aan mensen die last hebben van engtevrees en beperkte bewegelijkheid is het niet aan te raden om naar binnen te gaan. Daar grote delen gehurkt moeten worden afgelegd. De eerste twee verdiepingen onder het oppervlak waren bedoeld als school (met twee lange stenen tafels), doopplaats, keuken, opslagruimte, woonruimte, wijnkelder en stallen. De 3e en 4e verdieping waren tunnels en bevatten. plaatsen om wapens op te slaan. De laatste verdieping heeft waterputten, verborgen doorgangen, een kerk, grafplaatsen en een biechtplaats.

Goreme

Een paar kilometer ten westen van Urgup ligt het kleine plaatsje Goreme.

Hier kun je een complex van kerken en kapellen, bedekt met fresco's, bezoeken. Alles uitgehakt in de rotsen. De meeste kapellen dateren uit de 10e tot en met de 13e eeuw A.D. De meest bezochte plaatsen zijn de Elmali Kilise (kerk met appel), Karanalik Kilise (donkere kerk), Carikli Kilise (kerk der sandalen) en Yilani Kilise (slangenkerk). De plaats Göreme zelf bevindt zich midden in een vallei van kegels en schoorstenen. Enkele cafe's, restaurants en pensions zijn uitgehakt uit de rotsen. Goreme is tegenwoordig beschermd als openluchtmuseum. De rotskerken, kapellen en huizen duiden erop dat Goreme een grote religieuze nederzetting was sinds de 9e eeuw A.D.